कामूच्या द स्ट्रेंजरचे नवीन चित्रपट रुपांतर जुन्या वसाहतीच्या जखमा उघडते | फ्रँकोइस ओझोन

प्रकाशित झाल्यानंतर 80 वर्षांहून अधिक काळ, अल्बर्ट कामूचे L’Étranger हे सर्वात मोठ्या प्रमाणावर वाचले जाणारे एक आहे. फ्रेंच पुस्तकांमध्ये जोरदार स्पर्धा झाली जगात

आत्तापर्यंत, इंग्रजीत द आऊटसाइडर या नावाने प्रकाशित झालेल्या कादंबरीला दूरचित्रवाणी किंवा सिनेमासाठी रुपांतरित करण्याचे काही प्रयत्न केले गेले आहेत: फ्रान्सच्या वसाहतवादाच्या चित्रणासाठी ती समस्याप्रधान आणि दुभंगणारी मानली जाते. अल्जेरिया.

संस्कृती वेबसाइट कल्ट न्यूजने लिहिले: “अल्बर्ट कामूच्या ल’एट्रेंजरला सिनेमासाठी रुपांतरित करणे म्हणजे हिमालय चढण्यासारखे आहे.”

फ्रेंच दिग्दर्शक फ्रँकोइस ओझोन 1942 च्या कादंबरीचे कृष्णधवल रुपांतर करून आव्हानाला सामोरे जाण्याचा प्रयत्न केला आहे ज्याने फ्रेंच अल्जेरिया बद्दल जे कामू म्हणाले – किंवा सांगण्यास अयशस्वी – 1962 मध्ये स्वातंत्र्ययुद्धानंतर संपलेल्या वादविवादाला पुन्हा जिवंत केले आहे.

Ozon चे L’Étranger पुढील वर्षी UK मध्ये (The Stranger म्हणून) प्रदर्शित केले जाईल आणि त्याला मिश्र प्रतिक्रिया मिळाल्या आहेत. हा चित्रपट लांबलचक, वातावरणीय आणि अल्जीयर्समधील फ्रेंच स्थायिक बेंजामिन व्हॉइसिन याने साकारलेल्या टॅसीटर्न अँटीहिरो म्युरसॉल्टप्रमाणेच विस्मयकारक आहे.

त्याच्या आईच्या मृत्यूनंतर भावना दाखवण्यात आलेले अपयश आणि समुद्रकिनाऱ्यावर “अरब” मारल्यानंतर त्याला शीतल अलिप्तता यामुळे त्याला शिरच्छेद करून मृत्यूदंड देण्यात आला.

1967 मध्ये, इटालियन दिग्दर्शक लुचिनो व्हिस्कोन्टीने कादंबरीचा पहिला चित्रपट बनवला, ज्यामध्ये मार्सेलो मास्ट्रोयान्नी अभिनीत होते, परंतु ते अयशस्वी म्हणून पाहिले गेले. व्हिस्कोन्टीला ॲलेन डेलॉनची भूमिका हवी होती परंतु फिल्म स्टुडिओने ती नाकारली गेली.

नेदजीब सिदी मौसा, राजकीय शास्त्रज्ञ, शिक्षक आणि अल्जेरियावरील अनेक पुस्तकांचे लेखक, म्हणाले की नवीन चित्रपट कामूच्या पहिल्या कादंबरीची मूर्खपणा व्यक्त करण्यात यशस्वी झाला.

“ओझोन या मजकुराशी विश्वासू होता कारण त्याने ल’एट्रेंजर म्हणजे काय हे अचूकपणे सांगितले: एक मूर्खपणाची कादंबरी. म्युरसॉल्टला अरबच्या हत्येबद्दल मृत्यूदंडाची शिक्षा नाही. वसाहती न्यायाने एखाद्या युरोपियनला स्वदेशी व्यक्तीला मारल्याबद्दल मृत्यूदंडाची शिक्षा दिली जाणार नाही.

“मेरसेल्टला त्याच्या उदासीनतेबद्दल, त्याच्या आईच्या मृत्यूवर रडत नसल्याबद्दल निषेध केला जातो, कारण त्याचे विवाहबाह्य संबंध आहेत आणि तो नास्तिक आहे. हे सर्व युरोपियन वसाहतवादी समाजाच्या मूल्यांशी टक्कर आहे आणि म्हणूनच त्याची निंदा केली जाते. L’Étranger हा वसाहतवादविरोधी जाहीरनामा नाही, कामस समाजाचे एक चित्र रेखाटत आहे.”

१९५७ सालचे साहित्यातील नोबेल पारितोषिक जिंकणाऱ्या कामूचा जन्म फ्रेंच अल्जेरिया येथे झाला. काळा पाय पालक – फ्रेंच आणि युरोपियन वंशाचे, फ्रेंच वसाहतवादी राजवटीत जन्मलेले. एक फ्रेंच नागरिक, अगदी गरीब म्हणूनही, त्याने देशातील बहुसंख्य अरब किंवा बर्बर लोकांना परवडणारे अधिकार उपभोगले असते.

सिदी मौसा म्हणाले की ओझोनने वसाहतवादी आणि वसाहतवादी समाजाच्या अमानवीय बाजूचे सूक्ष्म संदर्भ दिले आहेत.

“चित्रपट धाडसी आहे आणि त्या दृष्टीने पुस्तकावर विश्वासू आहे आणि या छोट्याशा वैयक्तिक स्पर्शांमुळे तो आजच्या प्रेक्षकांशी बोलण्यासाठी कथेची पुनर्रचना करतो. त्या दृष्टिकोनातून हे खूपच चांगले झाले आहे,” तो म्हणाला.

सिनेमा प्रोग्रामरचे पुनरावलोकन कॉझूर मासिकासाठी जॅक डेनिएल कमी उत्साही होता.

“ओझोनचे रुपांतर एका विशिष्ट निष्ठा – मर्सॉल्टची उदासीनता आणि मानवी करुणेचा अभाव – आणि आधिभौतिक महत्वाकांक्षेच्या अभावामुळे आणि कादंबरीची राजकीयदृष्ट्या योग्य व्याख्या यामुळे उघड विश्वासघात यांच्यात चढ-उतार होते,” डेनिएलने लिहिले.

“कॅमसच्या कामात, माणूस आणि जग यांच्यातील संघर्षातून मूर्खपणाचा उगम होतो. ओझोनच्या कामात, तो एक अखंड मिस-एन-सीनमध्ये विरघळतो. फ्रँकोइस ओझोनचा L’Étranger हा एक सभ्य, विचारशील, कुशल चित्रपट आहे, परंतु ज्यामध्ये प्रेरणा नाही. चित्रपट निर्माता त्याच्यावर टिप्पणी करत नाही: “

कॅथरीन ब्रुन, सोरबोन येथील साहित्याच्या प्राध्यापक, म्हणाल्या की कथा अपारदर्शक असल्यामुळे ल’एट्रेंजरने फ्रेंच समाजात फूट पाडणे चालू ठेवले.

“कादंबरी ही एक गूढ गोष्ट आहे ज्यावर प्रत्येकजण स्वतःचे अर्थ लावू शकतो. बरेच काही कामूसारखे,” ती म्हणाली. “जे काही सांगितले जात नाही त्याबद्दल ते तितकेच आहे; फ्रेंच वसाहतवादाच्या प्रश्नावर पुस्तकातील मौन ज्यावर एकमत नाही.”

ब्रुन पुढे म्हणाले: “ल’एट्रेंजरसह, कॅम्यूला वादाच्या दोन्ही बाजूने पाहिले जाऊ शकते. तो तणाव आणि विरोधाभास प्रतिबिंबित करतो. प्रत्येकाला त्यांच्या युक्तिवादाचे समर्थन करण्यासाठी किंवा स्कोअर सेट करण्यासाठी काहीतरी सापडते. कोणाला शेवटचा शब्द असू शकत नाही. एक विषय म्हणून तो अक्षम्य आहे.”

जानेवारी 1960 मध्ये एका कार अपघातात कामूचा मृत्यू झाला, वयाच्या 46 व्या वर्षी. कॅथरीन कामू, 80, त्याची मुलगी आणि त्याच्या कामाची संरक्षक, म्हणाली की तिला हा चित्रपट आवडला आहे, जरी तिला असेही वाटले की ओझोन हत्या झालेल्या अरबच्या बहिणीची भूमिका साकारताना राजकीय शुद्धतेला बळी पडली आहे, ज्याला डीजेमिला म्हणतात. कादंबरीत दोघांचीही नावे नाहीत; चित्रपटात, तिचा शेवटचा शॉट तिच्या भावाच्या कबरीवर आहे ज्यावर अरबी भाषेत त्याचे नाव मूसा हमदानी आहे.

“मला चित्रपट खूप चांगला वाटला पण शेवटी बहिणीला दिलेली भूमिका नाही,” कामू म्हणाला. “तिला तिच्या भावाच्या कबरीवर दाखवले आहे; हे पुस्तकात नाही आणि मला वाटले की हा एक विरोधाभास आहे. मला वाटते की फ्रँकोइस ओझोनने जागृतपणाचे समाधान करण्यासाठी हे केले.”

ओझोनने कॅथरीन कामूच्या वॉक्लुसमधील लॉरमारिन गावातल्या घरी भेट दिली, जिथे लेखक राहत होता आणि काम करत होता, आणि पत्रकारांना सांगितले की त्याने तिला अनुकूलतेसह त्याच्यावर विश्वास ठेवण्यास सांगितले. “मला त्याबद्दल खूप आनंद झाला कारण मला माहित होते की तिने इतर चित्रपट निर्मात्यांना नकार दिला आहे. मला माझ्यावर पडलेल्या जबाबदारीची जाणीव होती,” तो म्हणाला.

यांना दिलेल्या निवेदनात युरोपियन चित्रपट पुरस्कारओझोन म्हणाले: “प्रत्येकाने वाचलेली आणि प्रत्येक वाचकाने आधीच कल्पना केलेली आणि स्वत:च्या मनात तयार केलेली उत्कृष्ट कृती स्वीकारणे हे एक मोठे आव्हान होते.”

ते म्हणाले की अरबच्या बहिणीला चित्रपटात अधिक उपस्थिती देणे म्हणजे “कामुने विकसित न करता विणलेल्या धाग्यावर ओढल्यासारखे” वाटले.

“जेमिला … चित्रपटात विवेक आणि आवाज आहे. ती या गोष्टीची साक्ष देण्यासाठी आहे की, या कथेत आणि खटल्यात, तिच्या भावाचा कधीही उल्लेख नाही, जरी तो खून झाला होता,” तो म्हणाला.

“तिच्या व्यक्तिरेखेद्वारे, अरब कसे अदृश्य केले जाते हे स्टेज करणे, दोन जग एकमेकांना न पाहता शेजारी राहतात हे दर्शविणे महत्वाचे होते. ते रस्त्यावर किंवा समुद्रकिनार्यावर मिसळले नाहीत. आणि त्यांची स्थिती नक्कीच समान नव्हती. कामूला दोन समुदायांमधील या अस्वस्थतेची जाणीव होती.”